به احترام زن
من خودم را مي سرايم
گو جهان خاموش باش و سنگ!
كودك زندان احساسم
در شب تكفير هم آواز مي خواند!
من خودم را مي سرايم
خسته و پيوسته
با بغض گلوي عشق
در نگاه كودن مردانه
با غرور ناب سنتا ها[1]
بر لبان سنگي تاريخ
از پوران و ايراندخت و مشروطه[2]
تا فروغ تابش پروين
تا پرواز پروانه
تا آرامش شيرين!
در نگاهم رنگ بي رنگ است
مشكي و سرخ و سفيد و زرد
با يك درد
همرنگ است
و آن
فرياد دردي مشترك از سينه ي تنگ است!
من شبي را از ميان جنگلي خاموش اما سبز
دست افشان و پاكوبان
تا عبوس كوچه ي شوم حديث وحشت و تعزير
رقصيدم
نترسيدم
و خود را با ونوس و زهره و ناهيد
سنجيدم
نترسيدم
من خودم را مي سرايم
تلخ
اما
همنفس با حلقه ي پاياني زنجير
تا تعبير اين تقدير!
گو جهان خاموش باش و منگ!
[1] نام معشوقي اساطيري كه در دريا فرو رفت و عاشق هميشه منتظر او نشست
[2] نام نوزادي كه از زني كرماني در راهپيمايي مشروطه خواهان كرمان متولد شد
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم مرداد 1388ساعت 22:16 توسط حسن
|
دستانم را به كار بخشيده ام
دلم را
در اتفاقي نا برابر به عشق سپرده ام!
اما
نگاهم آنقدر هشيار مانده است
كه ستاره اي را
در سياهي شب به جاي آورد!
+ نوشته شده در پنجشنبه یازدهم تیر 1388ساعت 1:31 توسط حسن
|
کاش
پرنده راز خویش را
با دلم در میان نمی گذاشت
تا دل همیشه از آن من بود
و آسمان از آن پرنده.
+ نوشته شده در چهارشنبه دهم تیر 1388ساعت 3:0 توسط حسن
|
۱-
تا كي چشمها را بايد شست
چگونه جور ديگر بايد ديد
وقتي كه
در ميانهي "انقلاب" و "آزادي"
خون
از گلوي "ندا" فواره ميزند!
و فرياد مرگ بر يزيديان
گوش "امام حسين" را كر ميكند.
آريايي دختركانم
ندايتان سبز باد
و گلويتان خونين مباد
تا آزادي
۲-
ندا!
آقا!
سلطان!
ندا بودي
آقا شدي
و سلطان خواهي ماند
بر موج سبز دستاني
كه
از "دماوند" و "دنا" و "سبلان"
دريايي شده است
و تا "فلك الافلاك" موج ميزند!
ندا!
آقا!
سلطان!
خون تو را
بر آسمان "آهوران" و "دالاهو" هم ديدهايم
يادت جاودان باد
آريادخت اهورايي!+ نوشته شده در چهارشنبه دهم تیر 1388ساعت 2:56 توسط حسن
|
